Καλώς ορίσατε στην αρχαιότερη ιστοσελίδα της Ηλείας, στο Αντρώνι και στην Ορεινή Ηλεία.

Είναι οι κατάφυτες διαδρομές μέσα στις βελανιδιές και στα πλατάνια στο κέντρο της Κάπελης με τις απόκρημνες πλαγιές, τα σκιερά φαράγγια με τις πολλές σπηλιές, τους καταρράκτες, τους νερόμυλους και τις νεροτριβές, με τις δροσερές πηγές και τα καθαρά ποτάμια... Με τα πετρόχτιστα σπίτια, τα νόστιμα φαγητά και το καλό κρασί, τα αρχοντικά γλέντια και τους φιλόξενους κατοίκους.

Frontpage

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΕ ΨΗΦΙΣΩ ΡΕ ΛΟΥΣΤΡΟ;

Καταγραφή Κώστας Παπαντωνόπουλος

Λούστρος  ονομάζεται ο πλανόδιος που το επάγγελμά του είναι να βερνικώνει και να γυαλίζει παπούτσια περαστικών. Στη δουλειά του ο λούστρος χρησιμοποιεί ένα κασελάκι που μέσα έχει τα βερνίκια και τις βούρτσες για το γυάλισμα των παπουτσιών. Συνήθως την εργασία του λούστρου την έκαναν μικρά παιδιά ή έφηβοι και κάποιοι που επέλεγαν αυτό το επάγγελμα ως ευκαιριακή εργασία. Η αμοιβή τους ήταν ελάχιστη καθώς ο εκάστοτε πελάτης τους έδινε ότι ήθελε που ξεκίναγε από μία - δύο δεκάρες.

Στην ορεινή Ηλεία, Αχαΐα, Γορτυνία, λούστρος σαν επάγγελμα δεν υπήρχε αλλά την λέξη την χρησιμοποιούσαν για να χαρακτηρίσουν τον αλήτη, τον ανήθικο, και γενικότερα τον παλιάνθρωπο.

Εδώ όμως δεν θέλουμε να θίξουμε αυτό το λιτό και ωραίο επάγγελμα που έκαναν πάρα πολλοί για να ζήσουν τις οικογένειές του αλλά και των νεαρών που πάλευαν μέσα στην φτώχεια τους να επιβιώσουν. Ασχέτως αν οι πλούσιοι τους υποτιμούσαν, πολλές φορές με την φράση: «Α ρε λούστρο!»

Δήμητρα Ασημακοπούλου 1966–2023 Φολόη - Γιάρμενα

Έφυγε από κοντά μας χθες Σάββατο 29.04.2023 η Δήμητρα Ασημακοπούλου του Νικολάου και της Σοφίας που γεννήθηκε πριν 57 χρόνια στη Γιάρμενα.

Η κηδεία της θα γίνει σήμερα στις 15.00 στη γενέτειρά της.

Στον πατέρα της Νικόλαο, στα αδέλφια της Ελένη, Γιώργο, Χριστίνα, Λύσανδρο, Νεκτάριο, Ευαγγελία και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας.

Η αείμνηστη Δήμητρα ήταν νοσηλεύτρια σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας. Η μητέρα της Σοφία πέθανε στις 8.02.2021, η καταγωγή της ήταν από το Κούμανι από τους Πιπεραίους.

Οι πληροφορίες προέρχονται από τον γνωστό φίλο της σελίδας Γιώργο Μαρκόπουλο.

Κυριακή 23 Απριλίου 2023 γιορτάζουν...!

Χρόνια πολλά στους: Θωμάς, Θωμαή, Γεώργιος, Γεωργής, Γιώργος, Γιώργης, Γιορίκας, Γεωργία, Γιωργία, Γεωργούλα, Γωγώ, Τζωρτζίνα, Γεωργιάννα.

Θα γιόρταζε σήμερα Κυριακή 23 Απριλίου και ο Γιώρης του Κώτσου που μας έφυγε νωρίς.
Στην φωτογραφία ΑΡ ο Γεώργιος Κότσαλης και ΔΕ ο Γιώργης Λιάπης του Γκουρόγιαννη.

ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΕΤΡΟΝΩΤΗΣ ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΜΑΣΤΡ' ΑΡΓΥΡΗΣ...!

 

Γράφει, ο Σωτήρης Σωτηρόπουλος

ΑΦΙΈΡΩΜΑ

Οφειλόμενο,

Στη ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

ΑΡΓΥΡΗ ΠΕΤΡΟΝΩΤΗ, κατά κόσμον Μαστρ' Αργυρη (όπως ήθελε και όπως τον αποκαλούσαν γνωστοί και φίλοι)...

Πριν λίγες μέρες ο Αργύρης Πετρονώτης στα 99 του χρόνια πέρασε την Αχερουσία Λίμνη εν τιμή και δόξη και μπήκε στο πάνθεον της αιωνιότητας.

Πολλοί και σημαντικοί άνθρωποι έγραψαν στον Τύπο και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το τεράστιο έργο που άφησε σε όλους τους τομείς της Δημόσιας και Κοινωνικής ζωής της χώρας μας.

Κυρίως του "ανέπεμψαν" ύμνους και αίνους οι μαθητές του στο ΑΠΘ ως Καθηγητή της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής που όπως λέει μια μαθήτρια του (βλ. κατωτέρω τελευταία 15η φωτογραφία) "κρέμονταν από τα χείλη του". Και βέβαια οι απανταχού μύστες της "Πέτρας", από τους ταπεινούς μαστόρους μέχρι τον ανθό της Επιστημονικής Κοινότητας.

Και ως εκ τούτου παρέλκει η οποιαδήποτε δική μου ταπεινή αναφορά.

Θεωρώ όμως χρέος μου να αναφερθώ στην ΓΝΩΡΙΜΙΑ μου με αυτή την σημαντική προσωπικότητα που ήταν εντελώς τυχαία, αλλά εκ συγκυριών εξελίχθηκε σε μια σπουδαία και τιμητική για μένα περίοδο της ασήμαντης ζωής μου.

Εν τάχει:

1. Το έτος 1979 τον γνώρισα ως εκδότης του Περιοδικού μας "ΔΙΒΡΗ" που με δέχτηκε σαν να με γνώριζε χρόνια και μου παραχώρησε άλμπουμ φωτογραφιών ανεκτίμητης αξίας. Ήταν φωτογραφίες που ο ίδιος είχε βγάλει σε περιοδεία του το έτος 1956 (!) στην πλέον Ορεινή Ηλεία, με εντολή του Υπουργείου Πολιτισμού. Η περιοδεία του έγινε πεζή ή πάνω στο μουλάρι σχεδόν σε όλα τα χωριά μας.

2. Μεταξύ αυτών των φωτογραφιών οι σπουδαιότερες (που βλέπετε κατωτέρω) ήταν

α) από τα Τσίπιανα, όπου φωτογράφησε την πόρτα του θρυλικού καπετάνιου του 1821 Παναγή Μπελογιάννη (Τουρκοπαναή), με το οικόσημο της οικογένειας στο υπέρθυρο. 

β) από το Πορετσό, όπου φωτογράφησε το πανάρχαιο ιστορικό Μοναστήρι της "Παναγίας της Πορετσάνισσας".

ΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΑ ΤΗΣ ΓΙΩΡΓΙΤΣΑΣ…!

Γράφει, ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Κάποτε σε ένα ορεινό χωριό ήσαντε δυό γειτονοπούλες, η μια ήτανε η Γιωργίτσα που από μικρό τσουπάκι ήτανε ψηλομύτα όλο λούσο λιγομίλητη, που δεν γέλαγε ποτέ τ’ αχείλη της και ψωλοπερήφανη. Η άλλη η Ανάστω ήτανε ένα κορίτσι μάλαμα, καλοσυνάτο, νοικοκυρούλα αλλά μπιτ φτωχούλικο.

Όταν έγινανε της παντρειάς η Γιωργίτσα έψαξε ούλο τον τόπο και στο τέλος πήρε έναν άντρα πολύ τρανύτερό της, αλλά νοικοκύρης με τα ούλα του και με ένα καλό κομπόδεμα.

Η Γιωργίτσα απόχτησε δυο παιδιά αρσενικά διδυμάρια κι εδεκεί έκατσε, δεν έκανε άλλο. Τα παιδία της από την αρχή φαινόσαντε λίγο κουτοκιάπες λίγο γεννητάτα, έβαλε και αυτή το χεράκι της τα έκανε βόδια.

Η Ανάστω, η φτωχούλα παντρεύτηκε ένανε φτωχό και έκανε ένα τσουπάκι. Το τσουπί είχε την ίδια ηλικία με τα διπλάρια της Γιωργίτσας, δεν έκανε άλλο γιατί είχε πρόβλημα. Ευτούνο το τσουπί της από μικρό ήτανε αϊτός και σαν πήγε στο σχολειό, έπαιρνε τα γράμματα και ήτανε ξύπνιο και καλό. Αν και η μάνα της δεν την βόηθαγε καθόλου στα γράμματα ήτανε ατσίδα.

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Αναδημοσιεύσεις

Free Joomla! templates by Engine Templates